Saturday, November 28, 2009

Very Styleguides

De Very Styleguides zijn er weer!! London, Paris, Berlin, New York. Nieuwe adressen, tips van helden en omgekeerd de 'ecological version'.

Thursday, November 26, 2009

apartamento

Eindelijk is er weer een apartamento!
Fraai blad over interieurs die WEL echt zijn!
De ondertitel 'an every day life interior magazine' klopt dan ook echt; je ziet weleens rommel, en gewoeker met ruimte. Maar bovenal originaliteit en goeie ideeen. Met in dit issue ook een 'every day kids supplement'. Inspiration from all over the world!


Monday, November 23, 2009

Sinterklaas Verlanglijstje #2

Ook ontwerpers, kunstenaars en andere hippe vogels vieren Sinterklaas. Hier wat ideeën voor hun lijstje.

Sunday, November 22, 2009

Sinterklaas Verlanglijstje

Het is weer bijna Sinterklaas! Dit is het mode verlanglijstje voor in de Jimmy Choo of in de Jan Jansen.

Saturday, November 21, 2009

Bruce

Overgekomen uit Gent: Bruce. Tijdschrift in zakformaat over communicatie. Digitale communicatie in dit issue. Over online adverteren, over 3D-animaties, over reality vs likeability, etcetera. Kortom; de moeite waard! Bovendien fraai vormgegeven, en maar 4,95

Thursday, November 19, 2009

TourISME in twaalf delen









Drie HKU studenten reizen drie maanden rond in de Balkan.
Hun doel is om aan de hand van verhalen van buurtbewoners buurtproducten te maken;
Een muurschildering in Sarajevo, een sociale kaart in PUTINCI en 100 wegwerpprullenbakken in Prishtina. In twaalf fraai vormgegeven zacht gekleurde katernen / steeds anders gebonden / doen ze verslag van de reis hun ontmoetingen en de diverse projecten.
€ 14.95


Vanitas














Vanitas is een nieuw kunstblad gevuld met werk van de lichting kunstenaars die dit jaar afgestudeerd is aan de academie in Arnhem, fotografie, mode tekeningen en veel meer in the mix.
curated by Lenn Cox & Jp Scheen
€ 12.50


Saturday, November 14, 2009

Athenaeum Nieuwscentrum in beweging


Etalage: Het boek Genesis getekend door R. Crumb



CUT 2 is binnen!



















CUT, Leute machen Kleider is het zelfmaakmode tijdschrift uit Duitsland. CUT ziet er niet alleen fantastisch uit, het staat ook vol mode om naar te kijken, mode om zelf te maken en mode om mee te experimenteren. Het tijdschrift zorgt ook nog eens voor grappige momenten in de winkel! €10,90




Recensie New York Review of Books















Bedachtzame standvastigheid als cultureel superwapen

Om de week ligt er pal naast de kassa bij de ingang van het Athenaeum Nieuwscentrum een grote stapel van, het laatste nummer van de karakteristiek uitziende New York Review of Books. Met 65 gretig afgenomen exemplaren (op een Europese circulatie van 13.000 en een Amerikaanse van 140.000) is de Review een van de bestverkopende tijdschriften van het Nieuwscentrum. Geen geringe prestatie voor een op het eerste gezicht nogal boekig en highbrow cultureel tijdschrift als dit. Maar doet die reputatie The New York Review eigenlijk wel recht, vraagt merlijn olnon zich af.

Sinds haar oprichting in 1963 is op de pagina's van de Review een ononderbroken en venerabele stoet auteurs en denkers langsgetrokken, van onder anderen Hannah Arendt, Susan Sontag en Gore Vidal in het eerste nummer, tot bijvoorbeeld William Dalrymple, Daniel Mendelsohn, Tony Judt, Timothy Garton Ash en Ian Buruma het afgelopen jaar. In vaak zeer erudiete en bedachtzame bijdragen van tussen de twee- en vierduizend woorden beschrijven zij naar aanleiding van recent verschenen titels hoe zij het onderwerp begrijpen en wat hen eraan bezighoudt. Highbrow indeed!

Maar iedereen die daarmee denkt dat The New York Review of Books zich in eerste instantie richt op kunst en cultuur, of dat zij wel makkelijk op intellectuele pedanterie te betrappen zal zijn, heeft het lelijk mis. Want wie eens stilstaat bij de tweewekelijkse stapel en de moeite neemt een nummer goed in te zien, ontdekt al snel dat 'cultureel' voor de Amerikaanse intellectueel een heel rekbaar begrip is. Dat maakt de Review ook voor ons Europeanen tot het ultieme cultureel-politieke tijdschrift.

Zo bevat het laatste nummer (volume 56, nummer 18, 19 november 2009) twintig bijdragen, waarvan slechts een klein gedeelte over kunst en cultuur gaat zoals wij die begrippen in Nederland vooralsnog opvatten. We tellen weliswaar vier bijdragen van en over literatuur, twee over fotografie en twee over de kunsthandel. Maar verreweg het grootste aantal pagina's wordt in beslag genomen door beschouwingen op Amerika's politiek, sportgeschiedenis, migratiegeschiedenis, onderwijs, ontwikkelingspolitiek, gevangeniswezen en rechtsgeschiedenis. De rest van de wereld komt (naast de besprekingen van Orhan Pamuks Het Museum van de Onschuld en Love and Summer van de Iers-Engelse William Trevor) aan bod in een drietal artikelen over de Engelse revolutie van 1688, over het Hindoeïsme, en over milieuproblematiek. Daarbij zijn de besproken boeken meestal aanleiding voor veel bredere betogen, dan dat zij er werkelijk onderwerp van zijn.

De relatieve ondervertegenwoordiging van literaire fictie mag verbazing wekken bij een tijdschrift dat zichzelf omschrijft als een 'literary and critical journal based on the assumption that the discussion of important books was itself an indispensable literary activity'. Maar vanuit het New Yorkse centrum van de progressieve Amerikaanse cultuur bezien is de mix van artikelen zoals die al 45 jaar 20 tot 25 keer per jaar in de Review te vinden volstrekt logisch. Want veel meer dan door een liefde voor kunst en cultuur, lijkt de redactie onder leiding van levenslang hoofdredacteur Robert Silvers vooral gedreven te worden door één verlangen: tegenwicht te bieden aan de afstompende cultuur van de 'permanente Republikeinse meerderheid' zoals die vanaf eind jaren '60 gestalte begon te krijgen.

Anders gezegd, zij wil een voornaam liberal bastion zijn in de Amerikaanse culture wars, het voortdurende en in alle aspecten van het maatschappelijke leven doorvoelde antagonisme tussen conservatief en progressief Amerika. Als zodanig is zij de intellectuele evenknie van de al even New Yorkse Vanity Fair en The Daily Show — niet toevallig de drie media bij uitstek die in de hysterie na 9/11 hun bloedende harten in bedwang hielden om keer op keer met inhoud te protesteren tegen de door Bush doorgezette afkalving van politieke, burger- en mensenrechten.

Deze politieke opvatting van cultuur en gecultiveerdheid, dit engagement, betekent geenszins dat alle bijdragen ook daadwerkelijk gepolitiseerd zijn. Zij betekent eerder dat het tijdschrift cultuurpolitiek bedrijft door consequent en in bedachtzame, perfect gestileerde en uiterst toegankelijke bijdragen het debat aan te gaan over 'American life, culture, and politics', en door daarbinnen ook expliciet de vergelijking te trekken met het leven, de cultuur en de politiek in de rest van de wereld.

Het gevolg is dat de Review ook voor niet-Amerikanen veel te bieden heeft. Dat is des te meer zo voor ons Nederlanders. Wat in Amerika gezien wordt als activistisch progressief is hier immers relatief gematigd, mainstream zelfs. Natuurlijk zijn er een paar liberal American stokpaardjes die voor ons op het eerste gezicht wat minder relevant lijken (bijvoorbeeld migratiegeschiedenis, de politisering van de rechtspraak, het gevangeniswezen, gezondheidszorg). Maar ja, voor zover Amerika nog altijd ons voorland is, kunnen zelfs die aardig te denken geven.

Paradoxaal genoeg is juist de literaire component van de Review voor de Europeaan minder interessant. Literatuur mag dan inherent minder tijd- en plaatsgebonden zijn, wat er in de Review van aan bod komt is over het algemeen wel erg Amerikaans. Bovendien is de literaire focus van de Review gericht op een tamelijk klein groepje van 'schrijvende vrienden' (James Baldwin, Joan Didion, Paul Auster, J.M. Coetzee, Derek Walcott, Charles Simic, etc.). Niet de minsten natuurlijk, maar heel vernieuwend is het allemaal niet. Dat de literaire besprekingen dan ook nog eens erg weinig over de eigenlijke teksten gaan en, typisch Amerikaans, erg veel over oeuvre en auteur maakt de benadering zo mogelijk nog minder relevant voor de Europeaan die op zoek is naar goede actuele literatuurkritiek.

Overigens is dat een vaker gehoord bezwaar; dat het soms wel een 'New York Review of Our Books' lijkt. Hoewel begrijpelijk — de op New York gerichte schrijvende culturele elite is immers eindig en hoe vul je anders iets minder dan duizend nummers? — is die kritiek zeker waar het de non-fictie betreft niet terecht. Een blik op het overweldigend grote auteursoverzicht levert het ultieme tegenargument.

Kortom, iedereen met een gezonde interesse in moderne Engelstalige literaire klassiekers doet er goed aan The New York Review bij te houden. Maar voor iedereen met een aanhoudende belangstelling voor geschiedenis, politiek en maatschappij (en wie heeft dat niet?) is het eigenlijk een absolute plicht.

Merlijn Olnon is wetenschappelijk boekverkoper Geschiedenis, Politiek en Midden-Oosten bij Athenaeum Boekhandel. Hij promoveert binnenkort aan de Universiteit Leiden op een proefschrift over de betrekkingen tussen Europa en het Midden-Oosten.

N + 1


Intelligent als Paris Review en New York Review of Books, en dan jonger. Enige minpuntje: verschijnt maar 2 x per jaar. Het herfstnummer, nr.8, is net binnen. Met artikelen over internet dating, het homohuwelijk, fictie door Mexico's beste onvertaalde schrijver en veel meer.
http://www.nplusone.com/
€ 14,95

Uppercase Magazine


Sinds vandaag nieuw bij het Nieuwscentrum: Uppercase Magazine uit Canada. Uppercase is naar eigen zeggen voor the creative and the curious en maakt dit statement meer dan waar. Het is prachtig geillustreerd en de artikelen varieren enorm: de beste platenhoezen, een interviews met ontwerpers en kunstenaars, een stukje over koffie drinken op z'n Zweeds en een korte handleiding houtsnijden.

























Wednesday, November 4, 2009

Recensie: Spel en huiselijk taalspel

Het laatste nummer van Metropolis M gaat over games. Aanleiding vormen, zo meldt hoofdredacteur Domeniek Ruyters in zijn voorwoord, de eerste Nederlandse subsidies die ter bevordering van de artistieke kwaliteit van videogames aan spelontwerpers zijn verstrekt. Metropolis M wil laten zien dat het spel en de kunst ook zonder computergames goed samengaan, en slaagt daar met gemak in. De games-special in het blad is namelijk een soort Ezeltje Strekje, waarin de voorbeelden van spellen die door kunstenaars zijn ontwikkeld (en kunstenaars die door spellen zijn geïnspireerd) je om de oren vliegen, stelt marten mantel vast.

Het begint met een korte catalogus van werken uit heden en verleden die met spellen en speelgoed te maken hebben. Zoals Set Sail for the Levant, een bordspel van Olivia Plender, en A not B van Uta Eisenreich: twee foto's waarmee je ‘zoek de verschillen’ kunt spelen. Vervolgens worden er kunstenaars uitgelicht die bekend staan om hun affiniteit met spel, zoals kunstenaar maar vooral schaker Marcel Duchamp, digitaal artiest Cory Archangel (die bijvoorbeeld het spel Super Mario Brothers zo manipuleerde dat alleen de kalme blauwe lucht en de lieflijke wolkjes overbleven) en het Utrechtse Monobanda, een bureau dat videogames ontwerpt en een van de eerdergenoemde subsidie-ontvangers is.
Extra leuk is dat er een spellenboekje bij het tijdschrift zit, samengesteld door kunstenaars. Er staan bijvoorbeeld tekenspelletjes in van Amalia Pica en Conditional Design en een doolhof van Carla Zaccagnini. Ook vind je er een door Bik van der Pol bedacht moreel dilemma in dat je twee anderen kunt voorleggen, waarmee je hun hebberigheid en jaloezie kunt testen. Ten slotte staan er twee ridicuul makkelijke kruiswoordraadsels in van Israëlische visueel artieste Keren Cytter: een 'Easy Crossword' en een 'American Crossword'. De laatste is nog veel makkelijker dan de eerste: de antwoorden staan er zelfs bij. Disrespect tonen voor een heel volk met een puzzel — dat doet ze heel netjes.

Een ander kunstblad met een specifiek thema is Sleek, dat dit kwartaal mikt op het thema Home/Garden. Op de cover staat al een duidende afbeelding: een vrouw in kleding waarin niemand zijn zwembad zou moeten reinigen. Je kunt met dit blad echter ook goed een spel spelen: het tijdschrift is tweetalig, Duits en Engels, wat het leuk maakt om het door Duitsers geschreven Engels aan jezelf voor te lezen met een zwaar Duits accent.

Maar over de inhoud: indrukwekkend zijn vooral de fotomontages van Martha Rosler onder de titel ‘Bringing the War Home. House Beautiful’, waarin modellen in haute couture uit catwalkfoto's geknipt zijn, en weer zijn opgeplakt in een huis waarbuiten (en soms -binnen) zich de gruwelen van een oorlog afspelen. Glitter leidt ons af van moord, en glamour van doodslag, zegt Rosler eigenlijk. Ook heel mooi zijn de ingewikkelde meubelontwerpen van Ines Kaag en Desiree Heiss. Zij hebben bijvoorbeeld het idee een plank los aan je plafond te laten hangen en daar je schoenen aan te hangen en pakken koekjes op te balanceren. Het ziet er net zo mooi als onpraktisch uit, en ik ga dit weekend meteen mijn gereedschapskist tevoorschijn toveren.

Verder is er een grondige, interessante special over hoe Berlijn het thuis vormt voor steeds meer mensen uit de internationale kunstwereld. De fashion shoots vallen ook allemaal binnen het thema, en gaan over bijvoorbeeld kleding waarmee je op kunt gaan in je gordijnen, bankstel of vloer en wat je aanmoet als thuisblijfmoeder met een ongemakkelijk goede smaak. De fotografie is niet zo spetterend, maar belangrijker is dat het goed past in het concept van het tijdschrift. Het vreemde item (of is het een advertorial?) over een apparaat van Philips waarmee je nu ook tot in de uiterste hoeken van je tuin muziek kunt luisteren zonder dat je het volume hoeft op te schroeven tot de stand 'verhuizende buren' doet dat ook, maar geven me wel de behoefte om Sleek een brief te sturen met daarin ‘I habe an iPod’. Tijdschriften lezen is eigenlijk een taalspel.

Sleek. € 11,20.
Metropolis M. € 9,80.



Monday, November 2, 2009

Tijdschriften in beweging


Tijdschriften in cijfers

De tijdschriftenmarkt van de VS in cijfers. Het ziet er naar uit dat het goed gaat daar!

Ook bij Athenaeum Nieuwscentrum zijn de Amerikaanse bladen goed vertegenwoordigd.










Een greep uit onze bijzondere collectie, met de trap mee naar beneden:


-The New Yorker, wekelijks vanuit New York met deze keer The Cartoon Issue. € 8,50
-Nylon, mode en lifestyle. € 9,49
-Heeb, The German Issue. €8,95
-Zink, Beauty Issue. €7,90
-Tokion, The Reincarnation Issue. €9,50
-The Believer, het tijdschrift van uitgeverij McSweeney's in San Francisco. €13,95