Friday, October 30, 2009

Eenpersoonstijdschriften


3 verschillende tijdschriften bij Athenaeum Nieuwscentrum hebben 2 belangrijke overeenkomsten; ze zijn klein van formaat en gaan elke keer over 1 bijzonder persoon.

Mono.Kultur
# 22 Ai Weiwei, Portrait of a Critical Mind
# 21 Tilda Swinton, A Place Apart
# 20 Dries van Noten, A World in Seasons
Mono.Kultur € 6,25













Me #16, Phillip Lim.
We verwachten Me #17 over Kitsune snel in de winkel. Bel of mail ons voor je reservering!
Me € 8,95

Er is sinds kort ook een Nederlands eenpersoonstijdschrift. Dit Is is een tijdschrift over mensen en hun eigen-aardigheden. Het eerste nummer
van Dit Is gaat over Maud Hofman-Sandtmann. Een prachtig gemaakt tijdschrift rondom haar huis en leven zonder een foto van de hoofdpersoon zelf.
Dit Is € 7,-

Wednesday, October 28, 2009

Het eksteroog beloond

Glimmen met inhoud. Althans, dat lijkt de doelstelling van het Amerikaanse Vanity Fair en de Nederlandse evenknie, Hollands Diep. Bij beide glossies gaat het over, zoals Hollands Diep-hoofdredacteur Robbert Ammerlaan het formuleert, ‘het avontuur bij uitstek: cultuur.’ Bij bewust gebrek aan definitie van dat begrip kunnen uiteenlopende zaken, van mode tot politiek de pagina’s bevolken. pieter wybenga onderwierp voor Athenaeum.nl zijn gekoesterde argwaan tegen tijdschriften die de schappen uitglimmen aan een test. Bestaat dat, glossies met hersens?

Het is overigens alleen het nieuw leven ingeblazen seventies tijdschrift Hollands Diep dat daadwerkelijk diepgang claimt met zoveel woorden (behalve de titel prijkt er een toelichting van de hoofdredacteur op de website waar de strijd met vervlakking wordt aangekondigd). Vanity Fair hoeft geen moeite meer te doen om haar positie in de branche te bepalen. Dit tijdschrift dat sinds begin jaren ’80 weer actief is en meerdere Europese edities kent, heeft veel vooraanstaande journalisten en fotografen voor zich werken die het blad met hun reportages door de jaren heen van een keurmerk hebben voorzien.

Er dient wel gegraven te worden naar die reportages. Zoals bij elk blad zijn de advertenties belangrijker bij Vanity Fair dan de lezers voor de inkomsten, dus die moeten zich eerst 90 pagina’s parfums, schoenen en horloges laten aanleunen, slechts onderbroken door enkele losse items tussendoor. Wat volgt, is inderdaad zo gek nog niet. Na een artikel waarin de aanslagen in India van vorig jaar, door de ogen van lokale politiemensen en hotelmedewerkers wordt herbeleefd, en alvorens het levensverhaal van grootfraudeur Marc Dreier uit eerste hand te horen, belandt de lezer bij mediamagnaat Rupert Murdoch, die de oorlog aan internet en haar gratis nieuws verklaart. Het artikel roept de vraag bij de lezer op - maar gaat er zelf niet op in - hoe het anno nu met de financiële positie van bladen zoals deze gesteld is…

Tijd voor lichtere zaken. Zij die vanwege de cover het blad kopen worden beloond: meer foto’s van Penélope Cruz, geschoten door Mert Alas en Marcus Piggott. Maar de balans slaat nergens door naar te licht. En natuurlijk is er ook weinig tijd om stil te staan. Het ene artikel rolt over in het andere zonder enig verband, bij Vanity Fair én Hollands Diep. In bladen, gevuld door teams auteurs van wisselende samenstelling, met sterk uiteenlopende onderwerpen kan dit ook nauwelijks de bedoeling van de redactie en de verwachting van de lezer zijn. Je leest het juist om die veelzijdigheid. Niet omdat een tijdschrift voor elk wat wils brengt, dus ook voor deze lezer, maar omdat het bij vanalles opinie en achtergrond biedt. Een tijdschrift biedt ruimte tot verdieping en verbreding, iets wat de hedendaagse zaterdagkranten hebben overgenomen, en wat, net als die dikke kranten, uitnodigt tot uren in de luie stoel.

Wat wel wat stoort bij Vanity Fair – er kleeft een zweem van sensatie aan veel artikelen (aanslagen, filmsterren en economische misdadigers)- , lijkt bij Hollands Diep afwezig. Ook komen hier de losse items tussendoor beter uit de verf: ze zijn er minder en fungeren niet als onderbreking van de minder omnipresente reclame, maar om daadwerkelijk iets toe te voegen. Zo schrijft Tommy Wieringa over F. Scott Fitzgerald en Victor Schriferli over zijn eerste geletterde liefde: de poëzie van Hans Lodeizen. Geïnteresseerden in literatuur lijken sowieso goed te zitten bij Hollands Diep. Het voor dit artikel geraadpleegde nummer (november/december 2009) beschikt zelfs over twee nog niet eerder gepubliceerde brieven van Gerard Reve.

Toch ontkomt ook de Hollands Diep redactie niet aan snelle blikvangers. In dit geval siert Marilyn Monroe de cover en wordt een artikel over film en erotiek aangekondigd. Dat de voorkant het blad moet verkopen lijkt de gulden regel bij elke glossy. Het is dan ook wat flauw om al te veel aanstoot te nemen aan deze noodzaak om de eksters onder de bladenkopers te lokken. Het bewuste artikel blijkt overigens een aardige vergelijking te zijn tussen Lars von Triers taboevernietiger Antichrist en Bright Star, een film van Jane Campion over het liefdesleven van John Keats. Met o.a. bijdragen van Kees van Kooten, Milan Kundera, tekst en uitleg over het nieuwe fenomeen Voetballende Vrouwen en onwaarschijnlijke artikelen over de Hongaarse aristocratie van weleer door Jaap Scholten, wordt het ekstersoog rijkelijk beloond.

Pieter Wybenga is historicus en politicoloog. Hij is werkzaam in de culturele sector en bespreekt literatuur voor Recensieweb.nl.

Bestel Vanity Fair. € 8,20. Website: vanityfair.com. Inhoud: COVER STORY: The Passions of Penélope - PHOTOS: The Complete Penélope Cruz - TRIBUTE: Michael Hogan on Dominick Dunne - ANDREW ROSS SORKIN: Wall Street’s Near-Death Experience - MEDIA: Rupert to Internet: It’s War! - LETTER FROM BOMBAY: Anatomy of a Siege - RESULTS: The 60 Minutes/Vanity Fair Poll

Bestel Hollands Diep. € 6,95. Website: hollandsdiep.nl. Inhoud: Tussen je benen: de romance tussen seks en film - Monnikenwerk: Joost Swarte interviewt Robert Crumb - Zinnig zinnelijk Prada: de mode van Miuccia Prada - Tutto Fellini: ode aan de maestro, door Milan Kundera en Rosita Steenbeek

Bestel Vanity Fair España. € 7,30.

Nieuw bij het Nieuwscentrum

Elke woensdag Nieuwscentrumdag! Met deze woensdag een overzicht van nieuwe titels bij het Nieuwscentrum: Zoo Magazine, Vman, De avonturen van Red Rat 11 & 12, The Believer, ArtReview en Useful Photography, #001-005. Alle te krijgen bij Athenaeum Nieuwscentrum, te reserveren via het contactformulier van Athenaeum.nl.

In de week van 28 oktober zijn nieuw bij het Nieuwscentrum:

Zoo Magazine #24 Mode & fotografie: Renée Zellweger / Florian Bartholomäi / Tim Hamilton / Jun Takahashi / Patrick Wolf and more... € 6,- Vman Mannen, mannequins, en vlammenwerpers € 9,99
De avonturen van Red Rat 11 & 12 edRat is terug van weggeweest. Na meer dan 25 jaar anoniem gesappel aan de onderkant van de samenleving beleeft hij nieuwe avonturen waarin hij heen en weer wordt geslingerd tussen heimwee spijt en overmoed. € 15,- The Believer Vlad Tepes, Fidel Castro, Agnès Varda, & Jonathan Ames - sigaren, Dracula, Tuneau, utopische condo's. € 13,95
Art Review The Power 100. The definitive guide to who's who in the artworld € 9,75 Useful Photography #001-005 De box! De eerste vijf nummers, inclusief het uitverkochte nummer 002, met #001: A compilation of a series of linked “useful photographs”, #002, Auction websites, #003: Missing people, #004: Posters of dead Palestinians, #005: Livestock. € 160,-

Friday, October 23, 2009

Nieuw bij Athenaeum: Graphic















Het lijkt wat verwarrend te worden op de design-plank, want naast de Graphic (van BIS uitgevers) en de Grafik (uit Duitsland) is er nu nog een Graphic. Deze komt uit Korea en richt zich naar eigen zeggen op typografie en grafische ontwerpen die afwijken van de mainstream. En dat vormt een waardevolle aanvulling op ons (toch al niet zo gangbare) assortiment.  Hieronder een paar kijkjes in het binnenwerk:





















Graphic verschijnt vier maal per jaar. Wij hebben nu #9 (spring) en #10 (summer) op voorraad. €14,35

Wednesday, October 21, 2009

Club Donny #4

De nieuwe Club Donny ligt in de etalage! "Strictly unedited journal on the personal experience of nature in the urban enviroment"

Met deze keer een bijdrage van Petra Noordkamp, fotograaf en werkzaam bij Athenaeum Nieuwscentrum. Voor meer foto's kijk op haar blog!




























foto van Petra Noordkamp
Club Donny €10,-

De relevantie van het technologietijdschrift

















Is het tijdschrift in het internettijdperk een irrelevant medium geworden, een uitstervende soort? We merken er hier nog weinig van. Maar nergens is de vraag zo aan de orde als bij de tijdschriften óver internet, gadgets, technologie, want nergens zijn onderwerp en medium zo verweven. Maar Wired (UK & US) en Bright hebben nog steeds een rol te spelen, stelt daan stoffelsen vast.
In die eerste dagen van internet was informatievoorziening over computers en internet het professioneelst, en de professionalisering heeft doorgezet: serieuze online journalistiek over het digitale domein is levensvatbaar gebleken. Het biedt hoop voor onderzoeksjournalistiek op andere gebieden, betoogde blogger Steven Berlin Johnson een half jaar geleden (met dank aan Walter van den Berg), misschien zelfs - maar dit is mijn eigen hoop - voor iets marginaals en elitairs als literaire kritiek. Maar als we dus gelukkig zijn met internet-over-internet, waarom hebben we Wired en Bright nog nodig?

Toch vanwege dat diepere graven. Ja, speelgoed voor volwassen mannen ontbreekt niet: drie draagbare espressomachines (US Wired), de wifi-modem op creditcardgrootte (US Wired en Wired UK Edition), de personal spy-copter (à raison de $ 15.000, Wired UK), de Soil Clock (energiebron: grond, in Bright, dat sowieso meer aandacht voor duurzaamheid heeft) en de nieuwe e-reader van Sony (Bright). Ja, ze testen nieuwe laptops en camera's en schrijven met een glimlach over hoe makkelijk je dollars vervalst. En ja, het gaat over Netflix (de online videodienst, in US Wired), Facebook en Twitter, over cyberwar. En de toon is overwegend optimistisch: technologie is vooruitgang.
Maar er staan ook diepgravender stukken in. Wist u dat op internet een anonieme actiegroep zich met succes heeft verenigd tegen Scientology? Heeft u wel eens over een van de 'gevaarlijke ideeën' gedacht die US Wired oppert: zet de gevangenissen open, deel je medische gegevens en zet internet in om de vijand (Al-Qaida, Rusland, de V.S.) te verlammen. Maakt u deel uit van de netwerkgeneratie? Kom in actie! (Auteur Joop Hazenberg blijft in het coverartikel van Bright bij deze vage oproep, een smetje op een verder interessant nummer.)
Echt relevant wordt Wired UK met een artikel over Facebook, dat een broeinest van pedomeppers en politiehaters blijkt, die oproepen tot geweld en de identiteiten van verdachten weggeven. Facebook doet niets, de politie kan niets, en ondertussen blijft de dreiging. “They think it's a childish joke?” a commenter adds. “See if they laugh when a pig [agent - DS] dies because of it.”' Of als de redactie van US Wired 'Dead Hand' bezoekt, de Russische 'Doomsday Machine', die ook als er geen Kremlin is meer om op de knop te drukken, de tegenaanval in kan zetten. En die nog steeds onderhouden wordt.
'One Soviet official who spoke with Americans about the system died in a mysterious fall down a staircase. But Yarnich [mede-ontwerper van het systeem – DS] takes the risk. He believes the world needs to know about Dead Hand. Because, after all, it is still in place.'
Technologie is niet alleen speelgoed, het is politiek, het raakt ons, net zoals die gadgets over een paar jaar gemeengoed zijn. Of zoals die online netwerken – Facebook, Twitter – steeds meer de functie van fysieke netwerken overnemen. Omdat we niet allemaal direct toegang hebben tot gespecialiseerde informatie en die kunnen interpreteren, zoals Johnson, omdat we gidsen nodig hebben in die soms al te optimistische, soms ronduit dreigende wereld van digitalisering en technologie, zijn er bladen als Wired en Bright.

Wired UK €7,99
Wired US €8,49
Bright €4,99



Monday, October 19, 2009

Nieuwe Tijdschriften week 41














Nieuwe Tijdschriften week 41, een overzicht.











Nylon # oktober 2009, Amerikaans mode voor de ware Fashionista en Beauty Queen. €9,49
Blend, Me, Myself & I, special over twee tentoonstellingen in het Zeeuws Museum. €4,95
















Lurzer's Archive # 5-2009, tijdschrift over reclame wereldwijd. Vol voorbeelden in verschillende Categorieën.  €18,-
















Groniek # 183, hitorisch tijdschrift van de Universiteit Groningen met elke keer een ander thema. In dit nummer Amerika en Nederland, 400 jaar modernisering en democratisering.  €7,70












Lead #1, Het tijdschrift over en van de Design Week Eindhoven die van 17 t/m 25 oktober is. €15,-
Dazed&confused # 79, Imagination nummer. €7,95











Vogue Italia # oktober 2009, Deze maand niet alleen alles over de nieuwste mode maar ook over interieur. €8,10
Hollands Diep #14, over het nieuwe boek van Robert Crumb, erotiek in films, Kees van Kooten, Hongaarse aristocratie en nog veel meer in ruim 144 bladzijdes leesplezier. €6,95
















Indie #24, The Independent Style Magazine geheel over mode en cultuur uit Groot-Brittannië. €7,95
















Monocle# 28, het eigen bedrijf internationaal, is dat nog mogelijk nu? €11,-
l'Uomo Vogue # oktober 2009, deze maand met de fall/winter fashion guide. €8,70

The Last Magazine # 3, een New Yorkse mix van creatief talent op/van groot formaat. €12,50

Het Instituut Voor Tijdschriften

Een kijkje in de nieuwe Sleek! € 11,20

pop-up boeken!

twee nieuwe pop-up boeken die je doen verbazen!
Het wereldwijde bekende boek De Kleine Prins is er nu ook in Pop-Up. Met het gehele verhaal en de prachtige tekeningen in Pop-Up. €29,90
















Het verhaal over het ontstaan van een stad in Pop-Up. Hoe van een klein huisje een mega-stad kan ontstaan. Een zielig of gelukkig einde? €15,-








Ride With Me NYC

Nu in het Athenaeum Nieuwscentrum!


Ride With Me NYC, € 17,50
" I am biking. The wind in my hair. Traffic like a flow. Focused East, West, up and down I go. Over 7th Avenue, Times Square, along the Hudson River. All over Manhattan, Brooklyn, Queens and the Bronx. Here's to the wonderfull NYC bikers I meet, who tell their story and give tips on where, how, and why to bike. Here's to coffee and bikes, art in bars, rivers and parks. Here's to ride with me, NYC!"

Thursday, October 15, 2009

Hollands Maandblad 173


Het oktobernummer, 743ste nummer, van de een-en-vijfstigste jaargang, van Hollands Maandblad (opgericht in 1959 door K.L. Poll) verschijnt volgende week. Wij mogen al met u vooruit lezen. Met Bastiaans Bommeljé's redactioneel over declarerende bestuurders en eroderende socialisten, een stuk over literaire tijdschriften en licht-gewicht-neerlandistiek, en verder:
Redactioneel - Deze maand
Wim Brands - Gedichten
J.J.A. Mooij - 'Cultuur' en 'beschaving'
Leo Vroman - Gedichten
David Pefko - One Happy Island
Eva Gerlach - Gedicht
Cathelijn Schilder - Dat is voor M., zei ze
Marijke Hanegraaf - Gedichten
Gerry van der Linden - Melk en ijzer
Emma Crebolder - Gedicht
From the book depository - Beter dan de werkelijkheid
Frans Stüger - Afscheid
Florus Wijsenbeek - Drieënhalve ontmoeting met Edzo Toxopeus
Bindervoet & Henkes - Schooltijd & De zoveelste steen in de muur
Etsen - Ronald Tolman

Deze maand scheen wellicht even onbeduidend als elke andere maand, maar het is mogelijk dat latere generaties daar anders over zullen oordelen. Zo leek het samenvallen van de grote verkiezingsnederlaag van de SPD in Duitsland met het historische dieptepunt in de politieke peilingen van de PvdA op meer dan een coïncidentie. Het rook naar het doodvonnis van de sociaaldemocratie as we knew it.
Indien het waar is dat de partij van Wouter Bos thans op niet meer dan ongeveer 13 Kamerzetels kan rekenen, zoals de opiniepeilers menen, dan betekent dit immers meer dan een dipje in de wispelturige kiezersgunst en zelfs meer dan een symptoom van de erosie der traditionele politieke verhoudingen. Hier lijkt een kritische ondergrens doorbroken, en in zo'n situatie helpt het niet als alweer PvdA-bestuurders in opspraak komen wegens hun ruime hand van declareren. Dit keer ging het om Limburgse gedeputeerden die allebei in tweeënhalf jaar voor om en nabij 70.000 euro incasseerden voor rolletjes snoep, kopjes koffie en alcoholische versnaperingen.
Toch zou juist in deze deconfiture wel eens troost kunnen schuilen voor de sociaaldemocraten. Het is niet onwaarschijnlijk dat de gram der kiezers zich niet specifiek richt tegen de idealen van de PvdA, maar dat de electorale onrust voortkomt uit meer algemene onvrede over het openbaar bestuur van dit land. Ik weet niet of die onvrede onterecht is. Soms denk ik dat wij zonder het te beseffen leven in een tijdperk van hernieuwde klassenstrijd, en dan bedoel ik de strijd tussen de besturende klasse en de bestuurde klasse, anders gezegd: de strijd tussen de declarerende klasse en de niet-declarerende klasse.
Au fond zou ik niet goed kunnen uitleggen waarom overheidsbestuurders alcoholische consumpties of bovenmodale etenswaren op staatskosten mogen nuttigen, maar de epidemische wijze waarop zulks gebeurt, is interessant genoeg. Zeker is dat hierbij vooral de sociaaldemocratie verscheurd wordt door de botsing tussen woord en daad. Pijnlijk voor de PvdA is dan niet eens alleen de hoogte der bedragen, maar vooral de vanzelf-sprekendheid waarmee haar bestuurders publiek geld in de eigen zak laten glijden. Nederland zal niet bankroet gaan van het broodje haring dat minister Guusje ter Horst declareerde, noch van de lunch met zeetong en rogvleugelfilet die wij mochten betalen voor de Amsterdamse wethouder Lodewijk Asscher, en evenmin van de tickets voor de musical Mamma Mia! die burgemeester Wolfsen declareerde kort voor hij de rekening indiende voor zijn etentje rogvleugel met minister Ella Voogelaar. Maar toch lijkt dit fataler dan wanneer een VVD-topambtenaar bij het ministerie van Justitie in twee jaar tijd voor 13.000 euro aan overmatig geprijsde wijnen door de gemeenschap laat betalen. Hier speelt het verschil tussen een persoonlijke pathologie en een politiek cataclysme.
Nochtans is er bij dit alles geen reden voor somberheid of fatalisme. Wij leven weliswaar onder een generatie bestuurders die het land in slechtere staat achterlaat dan dat ze het aantrof, maar daar tegenover staat dat het land de bestuurders in een betere staat achterlaat dan waarin ze die op haar nek kreeg. - BB
From the book depository: Beter dan de werkelijkheid
Soms meen ik mij vaag te tijd te herinneren dat het in de wetenschap draaide om vragen, argumenten en antwoorden. Als je geluk had, ging het zelfs om scherpe vragen, valide argumenten en interessante antwoorden. Dat is lang geleden. Het moet de tijd geweest dat bij kranten de feiten nog heilig waren, dat stukjes nog werden bekeken door eindredacteuren voordat ze werden gedrukt, en dat niet met verlammende wetmatigheid elke vrijdag iets cultureelderigs op de voorpagina moest komen, omdat vrijdag nu eenmaal cultuurdag is. Ik bedoel waarschijnlijk de tijd voordat de universiteiten centers of excellence waren en voordat kranten hun morsige en mopperende eindredacteuren hadden ingeruild voor hippe, door het moderne hoger onderwijs gerolde nitwits omdat die beter passen in hun verdienmodel als lifestyle attribuut.
Wellicht is het derhalve geen wonder dat wanneer de moderne universiteiten en moderne kranten de handen ineen slaan, dit al snel leidt tot een intellectueel theater van de lach - het lijkt op wetenschap, het heeft de schijn van feiten, maar achter die maskerade heerst een louter op effect gerichte en door gemeenplaatsen gestuurde grand guignol. Zo kwam het dat NRC Handelsblad - overigens als enige krant - op vrijdag 18 september jl. (ja natuurlijk, vrijdag, cultuurdag!) met enig tamtamgeroffel op de voorpagina meldde: 'Literaire tijdschriften publiceren nauwelijks nog werk van debutanten'. Bovendien, zo stond er beschuldigend, 'zetten ze nauwelijks nog aan tot debat'.
Wat nu? Een onthulling? De dienstdoende stagiair wond er in elk geval geen doekjes om. 'Student zette de feiten op een rijtje', meldde hij onverschrokken, 'onderzoek wijst uit dat literaire tijdschriften hun kerntaken - kweekvijver voor talent en podium voor literair debat - niet langer vervullen.' Erger nog, zo ging het feitenrelaas in de kwaliteitskrant voort: 'Literaire tijdschriften zijn niet langer een kweekvijver van jong talent en zetten nauwelijks nog aan tot debat. Dat concludeert Bart Temme die volgende maand op het onderwerp afstudeert aan de Groningse universiteit. De letterkundige onderzocht alle artikelen in de laatste vijftien jaargangen van de vier grootste Nederlandse literaire tijdschriften: De Gids, Tirade, Hollands Maandblad en De Revisor.'
Feiten op een rijtje - onderzoek - universiteit - afstuderen: dat moet wel goed zitten, het is beter dan de werkelijkheid, het is de waarheid!
Een ieder die het geluk heeft gehad te kunnen ontkomen aan het Nederlands hoger onderwijs, rook natuurlijk onmiddellijk onraad. Hier rammelde iets, en niet zo'n beetje ook. Geen 'kweekvijver voor talent'? Willen de literaire bladen dan alleen dat zijn - tellen aardige stukken die ergens over gaan van reeds gedebuteerde schrijvers niet mee? Geen 'podium voor literair debat meer'? Wat voor een soort debat wordt hier bedoeld - en waar heeft dat ooit gewoed? 'Kerntaken niet langer vervullen'? Menen de tijdschriften zelf eigenlijk dat zij kerntaken hebben - en werden die ooit dan wel vervuld?
Dit was niet de handen ineenslaan tussen wetenschap en journalistiek, dit leek meer op handjeklap. Een kwestie van manus manum lavat. De student had een maand voor zijn afstuderen publiciteit in de kwaliteitskrant en de kwaliteitskrant had op vrijdag iets cultuurderigs, dat nog wel op wetenschappelijke wijze leek te bewijzen dat de eerdere slagen in de lucht tegen de literaire bladen hout sneden.
Houd u mij ten goede, ik ben een groot voorstander van aanvallen op literaire tijdschriften, van achterdocht tegen hun pretenties, van het doorprikken van hun claims op kwaliteit, van het kritisch bejegenen van hun gesubsidieerde status. Er kan mij geen genoeg literair bloed aan de paal zijn. Juist daarom is het zo jammer dat de tegenstand zo onbeduidend is. Het dedain van NRC Handelsblad komt meer voort uit luiheid dan uit kennis, en dat de kritische scriptie van de Groningse student Bert Temme schiet op werkelijk alle aspecten van wetenschappelijkheid (vragen, argumentatie, antwoorden) zo pijnlijk tekort dat men van plaatsvervangende schaamte zelf de billen samenknijpt.
De achterliggende probleemstelling van de jonge neerlandicus is: heeft het literaire tijdschrift nog een functie in 'het literaire veld'? Om dit vraagstuk op te helderen, is hij van vier tijdschriften de debuten en de debatten gaat tellen. Dit is een sprong van een kwalitatieve vraag naar een kwantitatieve methode, hetgeen al een categorieprobleem van de eerste orde is, maar erger is dat hij de door hem onderzochte bladen vooral heeft uitverkoren omdat ze werden genoemd in een stuk van de kinderboekenrecensent van NRC Handelsblad waarin onder de kop 'Oprollen die bende' werd betoogd dat ze opgedoekt dienden te worden omdat ze hun functie als 'kweekvijver voor talent' en 'podium voor debat' hadden verloren.
Hoe dan die kweekvijverfunctie en podiumfunctie te tellen? Nu, daar heeft de moderne student een Excel-rekenblad voor, en daarop kan men tellen wat men wil, ook debuten en debatten. Wat precies een literair 'debuut' is, en dat zoiets op een glijdende schaal van schoolkrant, via kleinere tijdschriften, en dan grotere tijdschriften, en dan uitgeverijen tot stand komt, daarover brak de neerlandicus zich niet het hoofd. Dat de door hem gekozen tijdschriften ergens middenin die glijdende schaal staan, en dus vaak schrijvers die al 'gedebuteerd' zijn in kleinere tijdschriften verder begeleiden, of helemaal niet melden dat er sprake is van een 'debuut', en dat de 'kweek-vijver' niet ophoudt na een 'debuut', dit alles mocht de pret niet drukken. Er moest geteld worden.
U als lezer van een literair tijdschrift begrijpt allang wat hier gebeurde: dit was het principe van 'garbage in, is garbage out' - een van de bekendste, fundamenteelste en domste fouten die men kan maken bij wetenschappelijk onderzoek. Prachtige rekenbladen, schitterende grafieken, maar gebaseerd op het tellen van nonsens.
Geen wonder dat de conclusies van de Groningse Master met de trotse zelfverzekerdheid werden geponeerd van iemand die het oerprincipe van wetenschap niet heeft geleerd: twijfel aan de eigen vragen, methoden en argumenten. Geen wonder ook dat de conclusies werden gevolgd door nog ronkender gebrachte 'aanbevelingen' en 'toekomstvisie'. Die kwam meer op een grandioze fusie van alle bladen op het internet in één grote website, waar een drempelloos paradijs zou ontstaan van onbegrensde toegankelijkheid, reageerbaarheid en debatteerbaarheid. - Dat het wezen van literaire bladen nu juist is, altijd is geweest en altijd zal zijn, om niet drempelloos toegankelijk te zijn, maar om een hoge muur op te werpen tegen alles wat men niet wil afdrukken, dat had de jonge neerlandicus blijkbaar niet meegekregen op de universiteit.
Dit Master-onderzoek werd begeleid door de Groningse hoogleraar Gilles Dorleijn, een neerlandicus die meent dat het internet een zegen is voor de leesbevordering en die zich voorheen als voorzitter van de beoordelingscommissie literaire tijdschriften van het NLPVF al een groot voorstander heeft betoond van de totale digitalisering van literaire tijdschriften. Tegen derden liet hij weten dat hij zich zeer heeft gestoord aan negatieve reacties op het werkstuk van Temme vanuit de kant van de redacties der literaire tijdschriften - en aan die van Hollands Maandblad in het bijzonder.
Nu ja, misschien ben ik niet duidelijk genoeg geweest. Daarom nog een keer in woorden van één lettergreep. Met zulk onnozel onderzoek - net als met het flodderstukje van Lisa Kuiters in Vrij Nederland over literaire tijdschriften en met het volstrekt incoherente boek De revanche van de roman door de Amsterdamse hoogleraar Thomas Vaessens - geeft de neerlandistiek het begrip licht-gewicht-wetenschap een slechte naam. Aangenomen dan dat neerlandistiek een wetenschap is.
door Bastiaan Bommeljé

Monday, October 12, 2009

nieuwe tijdschriften week 40















De nieuwe tijdschriften! De zomer is voorbij en die herfst/winter nummers komen binnen. Een overzicht van deze week:















WAD # 42,  urban cultuur en mode €6,80


















Arena Homme +, mannenmode met stijl € 14,49















Self Service # 31, mode met harde kaft. Special van Juergen Teller. €21, 35
Man About Town # 5, halfjaarlijks mannen tijdschrift. € 11,95

















Frieze, hedendaagse kunst en cultuur. €10,-











i-D, mode en cultuur met een knipoog. € 9,20




















Rojo, een kunsttijdschrift vol beeld zonder tekst. €24,95









Art Forum, kunst in brede context. €12,50









Mark #22, architectuurtijdschrift van Nederlandse bodem. €19,95











Wired UK, De Britse versie van het Amerikaanse technologische cultuurtijdschrift. € 7,95

Böhnhase


















Een fictief, maar wel gebaseerd op echte mensen, beeld van een probleemwijk. Böhnhase is het afstudeerproject van Gijs Kast voor de Design Academy Eindhoven. Geweldige tekeningen en karakterschetsen,probleemwijk bekeken met een andere blik.